Het is een tijdje in geweest. Organische gebouwen met een structuur die niet meer recht toe recht aan is. Er zijn er niet heel veel van gebouwd. Ze doemen in het landschap op als een verloren bloem op een veld met boomstammen.

Toch is het organisch bouwen niet doorgetrokken in organisch werken. Er is nog veel over van het gedachtengoed dat heerste vanaf de industriële revolutie. Organisch werken is eigenlijk de natuurlijke flow die de mens heeft wanneer hij/zij dingen doet. Tijdens het inrichten van je daginvulling heb je natuurlijk structuur, maar een organische structuur gaat veel meer uit van het beste op het juiste moment. Dat is iets anders dan het beste omdat het moet.

Ik schrijf nu deze blogpost, omdat het het juiste moment is omdat te doen. Ik heb iets te zeggen, dat relevant is voor iemand met een chronische beperking. Het loslaten van patronen die veelal opgelegd zijn door de ander, de samenleving en het groter nut.

Als je je verdiept in kwamtumfysische processen dan leer je eigenlijk heel veel over het leven zelf. Vooral dat je op verschillende dimensies naar dingen kunt kijken. Dus ook naar werken. De grote rigide structuren zijn eigenlijk op het drie dimensionale niveau, terwijl op kwantum niveau veel kleinere processen heel grote invloed hebben op het drie dimensionale niveau dat wij in de wereld ervaren.

Ik werk dus organisch, dat wil zeggen ik laat het werk mijn energie volgen, mijn interesse en mijn wezen. Daardoor doe ik de dingen die ik doen moet op heel andere tijden, dan gebruikelijk. Maar ik ben efficiënter in het tot stand brengen van een eindproduct. Laten gebeuren, laten onstaan is voor velen iets engs, omdat het eigenlijk een vorm van controle verlies is. Inmiddels ben ik erachter dat ik nooit zo ver was gekomen als ik niet de controle had opgegeven. Dit proces is iets dat ambtenaren van uitkeringsinstanties wel nooit zullen begrijpen. Het is ze ook niet aan te rekenen. Ze zijn te veel gefocused op de weg naar werk in plaats van de weg naar de mens.

Je kunt pas goed presteren als je eerst weer mens bent geworden; en de mens is een bijzonder dier. Ook dat wordt maar al te vaak vergeten. Hoe je systemen kunt veranderen, zodat ze de mens op een natuurlijke manier ondersteunen, daarin ben ik geïnteresseerd. Aan elke grote verandering gaat eigenlijk een ommezwaai in denken vooraf. Diversiteit is nog nooit zo groot geweest. Met alle nieuwe technologieën kunnen mensen ook veel meer vorm geven aan wat ze zijn en doen. Daar hoort ook de eigen geest bij; zonder geest kun je namelijk niet scheppen tot creatie komen. Zo’n paradigma verschuiving vind langzaam plaats; maar zou wel eens een deel van de oplossing kunnen zijn voor de problemen die de maatschappij ondervindt. De grote drang naar het voorspelbare, terwijl goed kunnen omgaan met het onvoorspelbare veel meer winst op de langere termijn oplevert. Je bezit dan namelijk grote adaptieve vaardigheden. Iets wat bij overleven nog steeds heel belangrijk is.