Mijn commentaar op een LinkedIn bijdrage zingt nog na in mijn achterhoofd. De vraag over ‘rehabilitatie’ blijft lang hangen. Ik vraag mij af wat men wil met zulke dure woorden. Verdoezelen dat het toch wel lastig is?

Gaandeweg leerde ik na eerst lijdzaam te hebben toegekeken wat ze van mij wilden, de hulpverleners. Ik was meester in het geven van lokaas; kleine beetjes informatie om ze zoet te houden.

Maar hoe vraag je om waardigheid, respect, rechtvaardigheid, authenticiteit. Dat zijn grote vragen. Die gaan de gemiddelde hulpverlener boven de pet. En dat is niet erg; zij zijn niet almachtig. Dat is wat ik vraag omdat dat mij is afgenomen op een laaghartige manier.

Alleen de ervaring leert. Ik weet nu waarom de Dwaze Moeders steeds verschenen op het plein. Ik weet ook waarom ze dwaas worden genoemd. Zij zijn moedig genoeg om geen nee te accepteren omdat het zo makkelijk is. Makkelijk is een van de ergste doodzondes omdat het geen karakter kneedt.

En dus krijgt ‘rehabilitatie’ een wrange smaak. Een gebroken hart is er niets bij. Langzaam het zelf helemaal zien vernietigen is zwaar. Ook wanneer je hebt aangegeven dat het genoeg is. Maar het is zo makkelijk om de zwakste te pakken en te zien hoe ver je kunt gaan om iemand te breken.

Nooit meer, nooit meer de oude. Vergeven is niet hetzelfde als elke spoortje traume voelen in je zijn, in elke vezel van je lichaam. Het binnen-ik is voorgoed mismaakt. Als een McClean lach die slechte adem verdoezelt.

De smaak van geld, de smaak van macht, de smaak van verkeerde theorie, de smaak van de echte vernederende ervaring terwijl de ander toekijkt veilig verscholen in de anonimiteit.

Het staat voor altijd in mijn ziel geschreven en geen gum die het wissen kan. ‘Rehabilitatie’ krijg ik dat van jou? Nee dank je wel; je zou er goed aan doen de juiste te beschermen. En jij weet wie ik bedoel; maar ik heb geduld.

Dwaas geduld en verloren symboliek.

Leave a Reply

Your email address will not be published.