Ik ben net wakker; een goed moment om terug te kijken op de dag. Vanochtend was ik aanwezig bij een bijeenkomst over een sociale kaart in Almere. Een 12 minuten op de fiets heen en 12 minuten terug. Twee weken terug zat ik voor het laatst op de fiets. Nu was ik even in de wereld. Langs het bouwterrein met de Hermitage. Een imposant hoog gebouw, dat nu al een verledentijd weergeeft. Een erfgoed vormt van moderne tijd.

Ik kom niemand tegen die ik ken; dat gebeurd pas als ik het buurtcentrum binnenloop. Almere ‘buiten’ – wordt steeds meer een betekenisvoller begrip. Mijn bijdrage aan het gesprek is goed terwijl ik ondertussen mijn energie zo laag mogelijk houd. Na het gesprek blijkt dat ik mijn sleutels ben vergeten. Gelukkig vind ik ze terug omdat iemand zo attent was ze aan de beheerder te geven. Al met al een goed gevoel. Langs de supermarkt terug. Ik doe geen boodschappen, want mijn hoofd is al minder geconcenteerd. Naar huis zegt mijn intuitie en dat doe ik dan ook braaf. Damage control…..

Thuis is het tijd voor de binnenste mens. Eiwitshake met vitamines en mineralen; aangevuld met een hollandse slavink, die ik op zijn beurt combineer met vegetarische reepjes met tomaat. Alles uit de oven, het is van zichzelf al vet. Ik strijk neer op de bank; bekijk mijn e-mail en voel de slaap achter mijn ogen meekijken. Hij is opdringerig en ik wil niet toegeven. Het is wel een beetje raar dat het grote deel van de samenleving wakker werkt. Maar mijn concentratie neemt af en daarmee ook mijn prestatie. En die heb ik net geleverd – een goede bijdrage aan een project waar ook anderen iets aan zullen hebben. Samen, samenleven – ik en de samenleving. Soms toeschouwer, soms criticus, soms deelnemer. Mijn ogen vallen dicht terwijl de buren zagen, boren en klussen. Ik kan mij er niet druk om maken. Mijn bijdrage aan het bouwen van een humane samenleving, waar voor een ieder plaats is heb ik gedaan. Vrijwillig zeker! Nu ga ik genieten van mijn recht op uitkering. Het is dan wel geen basisinkomen in de zin van onvoorwaardelijk. Maar ik heb haar duur betaald met mijn gezondheid en het afleveren van een sterke, gezonde volgende generatie.

De sleutel hoor ik in het slot. Mijn dochter wandelt huppelend binnen. Volslagen fashionable ziet ze eruit. Ze is bijna jarig en ik geniet van haar toekomst. Die ziet er zonnig uit – en dat is het belangrijkste. Tussen de slaapjes door zal ik daar van genieten.