Gezellig op de bank, laptop erbij de televisie aan. Met z’n allen social multitasken. “Ik zou best een scooter willen -pauze- 2000 euri. Zo’n vette Italiaanse”. Behoedzaam kijk ik op van Farmville. Het geld stroomt zojuist binnen. Onverstoord gaat hij verder. Je kunt ze ook leasen”. “hmmm…ohh, ja ja”. Tijdrekken is het beste; dit benodigd een strategische aanpak. Zijn promotie vertaalt zich in tastbare vooral dure wensen. Shoppen in de PC hoofdstraat, dure horloges, gadgets en nu een scooter. Het impliciete onderwijs heeft zijn onmiskenbare invloed. 50Cent, bling bling boy en een lease auto in de familie.

“En waarom zou je dat doen? Je wilde ook nog een tatoo van duizend. Misschien een vakantie?” Hij lacht, de stemming wordt hilarisch en er ontstaat een gezinsdebat. “Jij ook altijd met je dure dingen, die schoenen slokken al je geld al op”. “Hmm”, zeg ik weer. En hij gaat verder. “Je moet wel 18 zijn voor het contract. Kun jij het niet op je naam zetten?”.

“Nee”, zeg ik resoluut. “Ik heb een uitkering weet je wel. Ma is niet voor niets chronisch ziek (of chronisch beter -voeg ik er met nadruk aan toe”. “Dan vraag ik het wel aan een ander”. “Om de dooie dood niet” antwoord ik erop en laat zoveel mogelijk ouderlijk gezag in de intonatie meevloeien. Even later voeg ik daar heel beminnelijk aan toe. “Met die zakelijke houding -hij is dol op zakelijk- hoor je ook met zakelijk gedrag rekening te houden. Volwassen worden is ook je eigen verantwoording leren dragen. Ik ga je niet bemoederen in het nemen van zo maar schulden. Of moet ik je straks komen opzoeken bij die andere jongeren, die alles willen maar er te weinig geld voor hebben, zodat ze niet eens een eigen kamer kunnen betalen”. “Je bent jong genoeg en je hebt nog alle tijd; vanwaar die haast”.

Hij denkt na en ik zie zijn hersenen kraken. Macho gedrag is niet zo handig met een betweterende moeder. “Jij weet altijd overal wel iets van af”, verzucht hij. In zijn stem klinkt een mengeling van ontzag en bewondering door. 1-0 noteer ik op mijn moederlijke scorenbord. Ik zie dat hij de redelijkheid begint in te zien en alles opnieuw overdenkt.

Een bliksem interventie. Het kost veel tijd dat opvoeden. Maar daar kan Jeugdzorg nog een puntje aan zuigen. Die multitaskende bliksem interventies hebben ze niet. Martin Gaus zou het mij zeker beamen. Domme redeneringen over aanrechtsubsidies hebben inmiddels geleid tot een groeiende groep ongeleide projectiele kids. Juist degene die intensieve begeleiding nodig hebben. En dat is niet te betalen met professionele zorg. Maar wel met professioneel ouderschap. Het wordt tijd voor een moeder inkomen. Dan ben ik best bereid om nog wat van die extra ongeleide projectielen te bemoederen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.