Er glijdt nu stress van mijn schouders. Het is moeilijk om aan je principes vast te houden als je lijf dat onmogelijk maakt. Nu dat ik netjes de dokter heb afgebeld valt een deel van de last van mijn schouders.

Afspraken kom je na; maar om ze na te komen zou ik mijzelf haast in een Spartaanse gevangenis moeten zetten. Dit niet eten, dat niet doen. Dat heb ik lang volgehouden. Maar nu niet meer, het gaat niet; niet zonder er zelf onderdoor te gaan. Mijn ‘nu’ is grillig chaotisch in een wereld vol doorgeschoten structuur.

Tussen opgeven en verder gaan ligt hoop; en hoop waait als fijn Sahara zand alle kanten op. Verstopt zich op onwaarschijnlijke plekken. Een lach, een mazzeltje en soms een beetje medewerking.

Trouw zijn aan jezelf; trouw zijn aan je principes, trouw zijn aan de ander, trouw zijn aan je hart. Tussen die vele varianten zit ook rouw. En ik vraag me af of ‘trouw’ (rouw + t) of true (klinkt als) met elkaar te maken hebben. In iedergeval bezitten ze authenticiteit en waarachtigheid. Want ‘trouw’ zit vol emoties en kan niet zonder. Put uit dezelfde bron als liefde en is dus heel krachtig……en misschien ook wel een beetje blind.

Ja misschien ook wel een beetje blind.

Leave a Reply

Your email address will not be published.